Türkiye'de şehirlerin risk durumuna göre 5 gün önce kontrollü normalleşme başladı. Benim yaşadığım şehir orta risk grubunda yer aldığı için, dışarıda kalma süremiz biraz daha uzadı. Bu duruma sevindik sevinmesine ama korkmuyor değiliz. Uzun zamandır görüşemediğimiz arkadaşlarımızla görüştük dün. O kadar iyi geldi ki. Özlemişiz sohbet etmeyi. Oradan ayrılınca bir kafeye oturduk oğlumla karşılıklı.. Az çok demeden destek olmak istedik zor zamanlardan geçen esnafımıza. Yürüyüş yaptık, yorulunca oturup dinlenerek yavaş yavaş geldik evimize. Sakin , telaşsız bir gündü. Gün boyunca önlemleri elden bırakmadık bu arada. Herkes bu günlere kavuşmaya beklediği için şehrin merkezi hafta içi olmasına rağmen kalabalıktı tabi. Asıl en yoğun geçecek olan pazar gününü merak ediyorum. Bu pazarı evde geçireceğini sanmıyorum hiç bir ailenin. Özellikle de çocuklu ailelerin....

                                         Günler su gibi akıp geçiyor. Artık eskisinden daha hızlı sanki zaman. Bir bakıyoruz hafta yeni başlamış, bir bakıyoruz sonuna gelmişiz.                                 Yaptığımız pek bir şey de yok aslında. Gidebildiğimiz kısıtlı yerler arasında zaman geçiriyor olmayı ilk başlardaki gibi yadırgamıyoruz. Kısa bir yürüyüş yapmak bile yeterli oluyor keyfimizi yerine getirmek için. Evden çıkmadığımız günlerde ise bedenimiz gibi ruhumuz da etkileniyor evde oturup hareketsiz kalmaktan. Eskiden olsa dert etmeyeceğin bir şey için şimdi oturup ağladığını görüyorsun.                                 Hareket halinde olmanın ne kadar değerli olduğunu pandemi sayesinde daha iyi anladık. Sos...

     Bu başlıkta ne böyle? Kurbağadan mı bahsedeceğim sizlere? Evet, bu aralar aynı onun gibiyiz çünkü. Nasıl mı?       Alaska kurbağası, sert kış aylarında donuyor ve kalbi de duruyor. O kadar az çalışıyor ki fark edilmiyor bile. Kıpırdamıyor hiç. Sağa sola da bakamıyor donduğu için. Sonra bahar gelince kaldığı yerden devam ediyor zıplamaya.        Biz de alaska kurbağasının donduğu kış aylarında gibiyiz yaklaşık olarak 1 yıldır. Evlerine  kapandı çoluk çocuk, tüm aile. Eğitim sistemi, bir ilki gerçekleştiriyor. Çalışma hayatı da aynı şekilde. Sadece seyrediyor, yorumluyor ve baharın gelmesini bekliyoruz. Bizden istenen de bu. Erimek için sabredip güneşli günlerin gelmesini beklemek.          Hiç unutamayacağımız bir dönemden geçiyoruz. Eski günlerimize dönmeyi bekliyoruz, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bile bile. 

 HES Kodu seyahatlerde, kurumsal alanlara girişlerde Covid-19 veya risk grubunda olup olmadığımızı gösteren bir kod. Peki bu koda niye ihtiyaç duyuldu? Topluluğumuzun virüsü hala ciddiye almaması olabilir diye düşünüyorum ben. İzolede olması gerekirken kendisini sağlıklı hissedip çıkanlar, hastahaneden kaçanlar, düğünlere taziyelere katılmayı ihmal etmeyenler. En çok şaşırdığım hatta sinirlendiğim bir olay anlattı  arkadaşım. Bir anneye coronavirüs teşhisi konuyor. Evde tedavi görüyor. Ve 5 yaşındaki çocuğunu evden okula gönderiyor. Çocuklar taşıyıcı diye ilk baştan beri bas bas söyleniyor. Bunu bilmeyen yoktur artık. Neden gönderirsin ki okula? 2,5 saat kafa dinlemek için mi? 2,5 saat eğitimden mahrum kalmasın diye mi? Bence sadece bencillik bu yapılan. Sadece kendisini düşünen insanlar yüzünden artmaya devam ediyor vakalar.  Neyse ki HES Kodu ile artık önü kapandı böyle bilinçsiz, bencil düşünen kişilerin. Bir de dışarıda maske, mesafe ve hijyen 3lüsünü de tam anlamıyla...

        Bu güzel bahar aylarında hayatımızın başrolünde Coronavirüs yer alıyor ne yazık ki..         Her konuştuğumuz kişiyle virüs hakkında konuşmadan kapanmıyor telefonlar. Hatta dün arkadaşımın doğum günüydü. Kutlamak için aradığımda uzun uzun virüsün hayatımızı nasıl etkilediğini, nasıl önlemler aldığımızı konuştuk. Kapatmadan önce doğum gününü kutlamak geldi aklıma. 🙄        İşin en kötüsü de ne biliyor musunuz? Yetişkinler kadar çocukların da etkilenmesi. İster istemez her yerde virüsten bahsediliyor. Her gün dışarıya çıkmaya alışkın çocuklar yaklaşık 1 aydır evin içinde.        Dün yatmadan önce oğlumun söylediği cümle ile yıkıldım resmen. "Anne ben öleceğim galiba venüs* yüzünden."  Şaşırdım, sarıldım sıkı sıkı. "Bebeğim venüs çocukları göremiyor, sen ellerini sık sık yıkayıp dişlerini fırçalarsan hiç göremez merak etme." 😔  Bir daha yanında virüsün adını bile anmayacağıma söz verdim ...