Bu güzel bahar aylarında hayatımızın başrolünde Coronavirüs yer alıyor ne yazık ki..         Her konuştuğumuz kişiyle virüs hakkında konuşmadan kapanmıyor telefonlar. Hatta dün arkadaşımın doğum günüydü. Kutlamak için aradığımda uzun uzun virüsün hayatımızı nasıl etkilediğini, nasıl önlemler aldığımızı konuştuk. Kapatmadan önce doğum gününü kutlamak geldi aklıma. 🙄        İşin en kötüsü de ne biliyor musunuz? Yetişkinler kadar çocukların da etkilenmesi. İster istemez her yerde virüsten bahsediliyor. Her gün dışarıya çıkmaya alışkın çocuklar yaklaşık 1 aydır evin içinde.        Dün yatmadan önce oğlumun söylediği cümle ile yıkıldım resmen. "Anne ben öleceğim galiba venüs* yüzünden."  Şaşırdım, sarıldım sıkı sıkı. "Bebeğim venüs çocukları göremiyor, sen ellerini sık sık yıkayıp dişlerini fırçalarsan hiç göremez merak etme." 😔  Bir daha yanında virüsün adını bile anmayacağıma söz verdim ...

     Dünya, hayatı yaşamak adı altında ülkelerden ülkelere, konserlerden sinema- tiyatrolara hep bir koşuşturma halinde olan insanoğluna "Dur, bir sakinleş!" dedi.Bir virüs ortaya çıktı. Tüm dünya sessiz kaldı bir anda.      Yetkililer virüsün yayılmaması için  evden çıkılmaması gerektiğini söyleyince genç yaşlı herkes eve kapandı. Hiç olmadığı kadar birlikte zaman geçirmeye başladılar belki de. Kimi aileler için bir fırsat kimisi için ızdırap dolu günlerdi.        Çocuklu aileler, çocuğunu parka götüremediği için üzgün, evde ona park keyfini verecek oyunlar oynama çabasındaydı. Evde babayla top oynamalar, anneyle pasta börek yapmalar falan  derken günler geçiyordu.         Çalışmaya devam eden emekçiler, hastaları teşhis eden, iyileştiren sağlık çalışanları, doktorlar da vardı elbette. En çok endişeyi yaşayan onlardı aslında. Kendileri için değil evde bekleyen ailesine virüsü yaymaktandı endişe ve korkul...