Pazartesi günü okullar açılıyor.Toplantı yapıldı okulda bugün. Anne-babalarda  heyecandan çok derin bir düşünce hakimdi görünüşe göre.                Okullar temizlenmiş, sıralar pandemiye göre sıralanmış, uyulması gereken kuralları ailelere anlatıyor öğretmen ve okul idarecileri.                Her şey yeni düzene uygun. Ama bir noktada üzüldüğümü dile getirmek istiyorum. Küçüklüğünden beri çocuklarımıza, "Paylaşmak güzeldir." diyerek paylaşmayı öğretiyoruz ya, bugün müdürümüz sınıfa geldi ve dedi ki "Çocuklarınıza paylaşmamayı öğretin! Birbirlerinin eşyalarını, kalemlerini, silgilerini kullanmaları yasak. "  Unutmak, kaybetmek gibi bir lüksleri yok artık.                  Herkes için zor bir dönem..Artık önlemlerle yaşamaya alıştık,alışmak zorundayız.  Hayırlı bir e...

                   Orman yangınları, salgın ve eğitim.Bu 3 konuyla ilgili kısa bir yazı yazmak istiyorum size.                    10 gündür ülkemizin kıyı şeridinde ve yakınlarında sönmek bilmeyen orman yangınları ile savaşıyoruz. Söndürüldüğü için rahatlayacağız derken bir yenisi başlıyor. Her yangın haberinde ağaçlarla, ormanda yaşayan  canlılarla beraber bizim de ciğerlerimiz yanıyor. Yeşille bezenmiş yollardan geçerken, şimdi siyaha boyanmış yollardan geçecek olmamız canımızı sıkıyor. Hiçbir şey için heves kalmadı desem yalan olmaz.                   Salgın konusuna gelince insanlar salgını unuttu,sıcak havanın etkisiyle tedbirleri ihmal etmeye başladı ama o insanları unutmadı. Yayılmaya devam ediyor. Aşılarımız tamamlanmış olabilir ama ülke bağışıklık kazanmadan salgının sonu görünmüyor ne yazık ki.        ...

                                      "Çağımızın hastalığı, Stres!" derdik ya hep, artık strese "Kafa Karışıklığı, Kararsızlık" da eşlik ediyor.                                     Eğitim, iş , sağlık konusunda hiç kimse net bir cevap veremiyor. Lise öğrencileri, kendi tercihlerine bırakılan sınava girsem mi girmesem mi konusunda kararsız; işyerleri, çalışma izni olup olmadığı konusunda kararsız(Bir gün izin varken ertesi gün yasak olabiliyor.) ; aşı sırası gelen vatandaşlar; aşı yaptırıp yaptırmama konusunda kararsızlık yaşıyor. Bizi kurtaracak olan tek şeyin aşı olduğunu bilmiyor çoğu insanımız. Aşı olmaya ikna edilince de hangi aşıyı seçeceği konusunda kararsızlık başlıyor.                                    ...

                 Bir insanın hayal gücü, en fazla çocukluğunda aktif oluyormuş. Çok güzel hayaller kurup, hemen büyüyüp o hayali gerçekleştirmek isteriz ya küçükken.            "Büyüdüğünde Ne Olacaksın?" diye sorulduğunda en güzel kostümlü, en sevilen meslekler tercih edilir genellikle. Polis, doktor, öğretmen, astronot, itfaiyeci en sık tercih edilen meslekler arasında yer alır. 😊            Bu cevaplara artık güncelleme gelmiş durumda. Hayatımıza yeni giren dijital çağın  meslekleri arasından birilerini söylediklerini yazmak isterdim ama çocuklar, gençler artık bu sorulara ünlü olmak, fenomen olmak cevaplarını veriyor. Üzücü aslında ama bunu yadırgamamak lazım ;çünkü çocuklar dijital dünyaya doğdular. Doğduklarından beri dijital dünyayla iç içeler. Fenomenler her yerde karşılarına çıkıyor, çok keyifli görünüyor, güzel para da kazanıyorlar. Daha ne olsun, değil mi? 🙄  ...

           Okullarımızda yabancı dil eğitimi  ilkokulda başlıyor. İlkokuldan beri bu eğitim alınmasına rağmen gelinen maksimum seviye sorulduğunda "Anlıyorum ama konuşamıyorum. " oluyor. Ayrıca bir kursa gidilmemişse tabi.             Anne-baba olanlar bir düşünün. Çocuğunuza önce konuştuğunuz dilin kurallarını mı yoksa günlük hayattaki konuşmayı mı öğretiyorsunuz? Çocuğunuz en geç 5 yılda hiçbir ders almadan nasıl öğrendi şakır şakır konuştuğunuz dili?Sadece duyarak ve görerek.             Fırsatı olan insanlar bir dili öğrenmek için o dilin konuşulduğu ülkeye gitmeyi tercih ediyor. Bunun sebebi sadece gramer değil, günlük hayatta konuşurken yaşayarak duyarak dili öğrenmektir. En etkili olan yöntemlerden biri de bu zaten. Okulda verilen eğitim, sizi o ülkedeymiş gibi hissettiriyorsa başarılı bir eğitim oluyor demektir.            Umarım bu zorlu dönemde...

     Bu başlıkta ne böyle? Kurbağadan mı bahsedeceğim sizlere? Evet, bu aralar aynı onun gibiyiz çünkü. Nasıl mı?       Alaska kurbağası, sert kış aylarında donuyor ve kalbi de duruyor. O kadar az çalışıyor ki fark edilmiyor bile. Kıpırdamıyor hiç. Sağa sola da bakamıyor donduğu için. Sonra bahar gelince kaldığı yerden devam ediyor zıplamaya.        Biz de alaska kurbağasının donduğu kış aylarında gibiyiz yaklaşık olarak 1 yıldır. Evlerine  kapandı çoluk çocuk, tüm aile. Eğitim sistemi, bir ilki gerçekleştiriyor. Çalışma hayatı da aynı şekilde. Sadece seyrediyor, yorumluyor ve baharın gelmesini bekliyoruz. Bizden istenen de bu. Erimek için sabredip güneşli günlerin gelmesini beklemek.          Hiç unutamayacağımız bir dönemden geçiyoruz. Eski günlerimize dönmeyi bekliyoruz, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bile bile. 

    Okullarda müfredat yıllardır aynı şekilde neredeyse hiç değişmeden devam ediyor. Peki yıllar ilerledikçe teknoloji aynı mı kalıyor? Cevabı  ortada! Teknoloji geliştikçe meslekler de değişiyor tabi.      Ama maalesef eğitim sistemimizde aynı sorular aynı cevaplar.. Hep ezber üzerinden veriliyor notlar. Asıl notlar analitik düşünmeden, işbirliğinden, bilgiyi uygulamadan verilmeli..       Yanlış anlaşılmasın sadece Türkiye değil dünyada okullar böyle.Bunun sonucunda ortaya çıkan şey ise işverenler mezunlardan memnun değil, aileler eğitimden memnun değil, çocuklar mesleğinden memnun değil.. Sonuç olarak çaresizlik içerisinde depresif bir hayat yaşıyorlar.        Şu anda okullardaki sistem yaratıcılığı köreltme üzerine kurulmuş bir sistem. NASA tarafından yaratıcılık üzerine yapılan bir  araştırmaya göre 5 yaşında bir çocuğun yaratıcılığı %98 başarı gösterirken, 10 yaşında %30, 15 yaşında %12, yetişkinlerde ise %2...

Eğitim her yaşta önemli. Ama eğitimin temeli sağlam olmalı. Eksik bilgiler ile bir konu üzerinde ustalaşmak pek mümkün değil ne yazık ki. Geleneksel eğitim sistemimize göre bir şeyi tam olarak öğrenen değil tam olarak ezberleyen öne çıkıyor diyebiliriz. Eğitimci Salman Khan bugün çoğu sınıfta uygulanan eğitim sistemini gravyer peynirine benzetiyor. Çünkü bilgimizin arasında hep eksikler, boşluklar var.  Tam öğrenmeliyiz, ustalaşarak öğrenmeliyiz. Bu tam öğrenme sistemiyle yapılan eğitimde vasat denilen kişinin bile öne çıktığı görülüyor. Herkes öğrenir kendi hızında ve düzeyinde. Yeter ki arada eksikler, boşluklar kalmasın.